assets_large_t_420_55407194
ΤΑΔΕ ΕΦΗ

Χούντα, η πρώτη ευρεία «μνημονιακή» επίθεση στον λαό μας

Του Γιάννη Κάϊρα, kairas

Μέλους της ΠΛΕΥΣΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Προέδρου του Συνδέσμου Εμποροϋπαλλήλων

και Ιδιωτικών Υπαλλήλων Βόλου και Νέας Ιωνίας

 

Πέρασαν 50  χρόνια από την επιβολή της στρατιωτικής δικτατορίας στη χώρα μας και το σημερινό μήνυμα δεν μπορεί παρά να είναι μια υπενθύμιση των αγώνων του ελληνικού λαού για δημοκρατία και ανεξαρτησία. Τη δημοκρατία που πολέμησαν και πολεμούν  και σήμερα οι νοσταλγοί του φασισμού και του ναζισμού και οι σύμμαχοι τους του νεοφιλελευθερισμού.

Η χούντα στέρησε τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των πολιτών, βασάνισε και φυλάκισε, επέβαλε αυταρχισμό στην κοινωνία, οδήγησε στην τραγωδία της Κύπρου.

Το κύριο μήνυμα της θλιβερής επετείου της 21ης Απριλίου, είναι ότι ο αγώνας για τη Δημοκρατία την Ελευθερία και τα δικαιώματα μας είναι καθημερινός και διαχρονικός.

Έχει επικριθεί όμως το σύνθημα που συχνά ακούγεται στις πορείες κατά τη μνημονιακή χούντα : «Η χούντα δεν τελείωσε το ’73». Αλλά δεν έχει επικριθεί για τους σωστούς λόγους. Είναι ανακριβές γιατί σηματοδοτεί μονοσήμαντα το 1973 ως το τέλος της μισητής δικτατορίας. Κι όμως, το 1973 και τα έξι χρόνια προ αυτού μπορούν να εκληφθούν ως προοικονομία του μνημονιακού μας παρόντος. Αυτή την αγνοημένη- ή ηθελημένα κρυμμένη- διάσταση της χούντας αποκαλύπτει γλαφυρά ο Διονύσης Ελευθεράτος, στο βιβλίο του Λαμόγια στο Χακί: Οικονομικά «θαύματα» και θύματα της χούντας.

Ο συγγραφέας ενορχήστρωσε ένα μεγάλο όγκο στοιχείων έρευνας, δημοσιογραφικής και επιστημονικής, δικής του και άλλων, σε μια εκτενή νωπογραφία της οικονομικής πολιτικής της χούντας, της ταξικής της φύσης και των ιδεολογικών συντεταγμένων της.

Το κίνητρο και ο στόχος προκαταβάλλεται από την εισαγωγή: ο συγγραφέας θέλει να αποδομήσει τον μύθο που επιχειρήθηκε να εδραιωθεί πάνω στη συλλογική αμνησία κάποιων , σύμφωνα με τον οποίο η χούντα, αν και αποτέλεσε θλιβερή απόκλιση από τη μεταπολεμική δημοκρατική «κανονικότητα», παραδόξως ήταν μια ευτυχής οικονομική παρένθεση. Με βάση τον μύθο αυτό, δημοφιλή ανάμεσα σε νεοφιλελεύθερους απολογητές των Μνημονίων, μεθοδεύτηκε ο καθαγιασμός της χούντας, η απαξίωση της μεταπολίτευσης και η εξοικείωση όχι μόνο με την τρόικα- τερατόϊκα, αλλά και με τη νεοναζιστική Χρυσή Αυγή. Το υπονοούμενο του μύθου για το «θαύμα» της χούντας είναι ότι τελικά η πολλή δημοκρατία βλάπτει σοβαρά την οικονομία.

Η χουντική επταετία ήταν μια σκανδαλώδης, βίαιη, ταξική παρέμβαση υπέρ του κέρδους, του Καπιταλισμού και μιας ολιγάριθμης επιχειρηματικής ελίτ και μάλιστα με καταστροφική έκβαση κατά την κορύφωση της διεθνούς κρίσης 1973-1974. Η οικονομική ιστορία της χούντας μπορεί να διαβαστεί με πολλούς τρόπους, όλους εξίσου εξοργιστικούς:

Ως μια ατέλειωτη σειρά σκανδάλων, κραυγαλέας φαυλοκρατίας, διαφθοράς και διαπλοκής με πρωταγωνιστές αξιωματούχους, συγγενείς και φίλους του καθεστώτος και με συμπρωταγωνιστές επώνυμους Κροίσους του εφοπλισμού, της βιομηχανίας, του τραπεζικού συστήματος.

Μπορεί να διαβαστεί ακόμη ως μια άθλια συναλλαγή των δικτατόρων με μια δράκα ολιγαρχών (Ωνάσης, Νιάρχος, Λάτσης, Ανδρεάδης, Σκαλιστήρης) που παράγγελναν στο καθεστώς εξόφθαλμα χαριστικές ρυθμίσεις για να χτίσουν τις αυτοκρατορίες τους.

Μπορεί επίσης να διαβαστεί ως μια γενικευμένη παρέμβαση υπέρ των πιο επιθετικών μερίδων του Καπιταλισμού, του κεφαλαίου, που τότε εδραίωσαν κραυγαλέα προνόμια, όπως π.χ. η φορολογική ασυλία του εφοπλισμού, η ένωση του οποίου μάλιστα ανακήρυξε ισόβιο επίτιμο πρόεδρό της τον Παπαδόπουλο.

Η οικονομική ιστορία της χούντας μπορεί ακόμη να διαβαστεί ως εμβάθυνση της αποικιοποίησης της χώρας μέσα από σκανδαλώδεις συμβάσεις με πολυεθνικές όπως η Πεσινέ, η Litton, η Nestle, η Renault και Peugeot. Ακόμη και την KfW συναντάμε σε τοκογλυφικά δάνεια προς τη ΔΕΗ(μέχρι και αυτή ξεπουλάει σήμερα το καθεστώς των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ) , την ίδια κρατική γερμανική τράπεζα μέσω της οποίας η Γερμανία μετέχει στην ισχύουσα σήμερα ληστρική δανειακή σύμβαση με την Ελλάδα!

Μπορεί, τέλος, να διαβαστεί ως η πρώτη, ευρεία «μνημονιακή» επίθεση στην εργασία, που κατάργησε την ελευθερία των διαπραγματεύσεων, επέβαλε κρατικό καθορισμό του κατώτατου μισθού, συγκράτησε τους μισθούς σταθερά κάτω από την παραγωγικότητα, κατέλυσε το οκτάωρο, επιδίωξε την «κινητικότητα» της εργασίας και την «απαλλαγή» των επιχειρήσεων από τους περιορισμούς στις απολύσεις, ανακάλυψε την «απασχολησιμότητα», επέτρεψε ασυδοσία στην υγιεινή και ασφάλεια, απογειώνοντας τα εργατικά ατυχήματα και δη τα θανατηφόρα.

Οι αναλογίες, ακόμη και οι ρητορικές, ανάμεσα στα πεπραγμένα της χούντας και την ατζέντα εργασιακής ασφαλιστικής και φορολογικής απορρύθμισης της τερατόϊκας και της συγκυβέρνησης, των προδοτών του Λαού και της Πατρίδας μας, ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ξεδιπλώνονται ανατριχιαστικές. Και απ’ αυτή την άποψη σωστά επισημαίνει στο βιβλίο του ο Ελευθεράτος, ότι τα πρωτοπαλίκαρα της χούντας λειτούργησαν ως «πρωτονεοφιλελεύθεροι», αρκετά πριν ο νεοφιλελευθερισμός εδραιωθεί ως κυρίαρχο δόγμα του κεφαλαίου.

Η πολιτική χρησιμότητα του βιβλίου Λαμόγια στο χακί είναι πολλαπλή. Προσωπικά  ξεχωρίζω μια διάστασή της: ανασύροντας από τη λήθη την οικονομική πολιτική της χούντας αντιλαμβάνεται κανείς ότι ανάμεσα στους αληθινούς πρωταγωνιστές της βρίσκονται κορυφαίοι της ολιγαρχίας που σήμερα -οι ίδιοι, οι απόγονοι ή οι επίγονοί τους- ξεπλένουν τη βρόμικη ιστορία τους σε ευεργεσίες, φιλανθρωπίες, πολιτιστικά ιδρύματα, επενδυτικές δράσεις και γκρίζες συναλλαγές με το κράτος και τις κυβερνήσεις των Μνημονίων . Δεν λογοδότησαν ποτέ για εγκλήματα που η χώρα πληρώνει ακριβά ακόμη και στην ύστατη κρίση της. Απ’ αυτή την άποψη πράγματι «η χούντα δεν τελείωσε το ’73». Θα τελειώσει αν και όταν πληρώσουν οι κρυφοί και φανεροί χορηγοί της.

Τώρα όσο ποτέ κρίνεται αναγκαία η ανάσχεση της κοινωνικής και οικονομικής κρίσης, είναι αναγκαία η κοινωνική δικαιοσύνη και η αποκατάσταση της δημοκρατίας μας.

Όμως, αυτό που για το λαό μας και την πατρίδα είναι μόνη λύση , για το ευρωπαϊκό και το εγχώριο σάπιο κατεστημένο είναι απειλή. Ως λαός ενωμένος και περήφανος, με το δίκαιο των διεκδικήσεων του και των αγώνων του ως εφόδιο, με το ιστορικό ΟΧΙ του Λαού και τις πλημμυρισμένες από κόσμο πορείες, είμαστε όλοι μας και ο καθένας ξεχωριστά το ισχυρότερο «χαρτί» σε κάθε διαπραγμάτευση, σε κάθε σύγκρουση με το ίδιο το καθεστώς και όπλο φοβερό πολεμώντας τις χούντες (κυβερνήσεις) των Μνημονίων .

Τιμούμε όλους τους αγωνιστές που αντιστάθηκαν στην αμερικανοκίνητη χούντα.

Οι αγώνες τους και το αίμα τους μας εμπνέουν ακόμα και σήμερα .